همقدم با هاجر
در مکه و مدینه به توصیه روحانی کاروانمان، حاج آقا یوسفی، نماز مغرب را پس از خواندن جماعت دوباره می خواندیم...آن روز ها نمی دانستم حکمت این کار چیست، تا این که از دوستانی که در ماه مبارک رمضان عازم این سفر شده و توفیق افطار در حرمین شریفین را داشتند ، شنیدم که وقت شرعی اذان مغرب آن ها با شیعیان متفاوت است و جور دیگری محاسبه می کنند ، در واقع مغرب واقعی چند دقیقه ای پس از اذان مغرب آن هاست ، دوستان هم بنا بر همین توصیه چند دقیقه ای صبر کرده و از دید مامورینی که به زور می خواهند به زائران افطاری بخورانند دور می شدند و سپس افطار می کردند ... پی نوشت:در شب های قدر التماس دعا دارم... چند دقیقه ای بیشتر به نماز نمانده...خودم را دوان دوان به مسجد النبی می رسانم...زنان روبنده دار مشغول کشیدن روبان های قرمز هستند و نمی گذارند کسی در مسیر بایستد...و من بیرون روبان مانده ام...با خودم فکر می کنم ممکن است قبل از این که جایی پیدا کنم نماز شروع شود... کنار یک سری از کلمن های آب کمی جا پیدا می کنم و به سختی خودم را جا می دهم...زمین مرطوب است ، بچه ها از لیوانشان آب می ریزند... ناگهان دستی را بر شانه ام حس می کنم...زنی عرب است که به من اشاره می کند میانشان بروم...با این که جایشان تنگ بود فشرده تر شدند تا برایم جا باز کنند... نمی توانم تشکر کنم اما می دانم در نگاهم حس قدردانی را می خواند.... این نماز برایم خاطره می شود...یکی از شیرین ترین نماز هایی که در مسجد النبی خواندم... خیلی آرام و با وقار آمد تا دوباره حس خوب روزهایی که در کنار خانه خدا داشتیم زنده کند...روزهایی که هرچند نشد به روزه داری بگذرانیم ولی روزه از دیدن خود داشتیم... پیامبر (ص) می فرمایند : کسی که در ماه رمضان آمرزیده نشود ، پس در کدامین ماه آمرزیده خواهد شد؟ چه صفایی دارد افطار در کنار خانه خدا یا مسجد پیامبرش... التماس دعا... 
| Design By : Night Skin |
